Cinéma Arabe
uit: Volkskrant
november 2006

Cinéma Arabe
uit: NRC
november 2006

Droevig verleden op festival
uit: NRC Next
november 2006

De meiden uit de Mahreb zijn in aantocht
uit: Trouw
november 2006

Marokko timmert aan de weg als filmland
uit: Trouw
mei 2005

Festival toont dialoog films uit Marokko
uit: Het Parool
mei 2005

Woestijn in bloei
uit: Filmkrant
mei 2005

Delfts blauw versus oosters mozaiek
uit: De Volkskrant
25 maart 2005

Kijkje in Arabische wereld
uit: Trouw
30 september 2004

Door Arabische ogen
uit: Het Parool
1 oktober 2004

Vensters op de Arabische wereld
uit: NRC Handelsblad
29 september 2004

Solidariteit tussen Arabische dictators
uit: NRC Handelsblad
1 oktober 2004

Bruggenbouwer tussen culturen
uit dagblad Trouw
6 november 2003

Omar Sharif
uit NRC Handelsblad
5 november 2003

Mahfoez' verhalen uit de volksbuurten van Cairo
uit Het Parool
7 November 2001

Confrontatie met een bijna vervlogen Egypte
uit Trouw
7 November 2001

Meer dan 20 films uit Egypte in zes steden te zien
uit NRC Handelsblad
11 februari 1998


Omar Sharif

Omar Sharif debuteerde niet in 'Lawrence of Arabia', zoals in het Westen vaak wordt gedacht, maar negen jaar eerder in een Egyptische film. Die is nu te zien in een retrospectief.

Twee zaken scheiden de Egyptische en westerse carrière van Omar Sharif: een pukkel op zijn neus en het tussenvoegsel El. Toen hij, na in ruim twintig Egyptische films gespeeld te hebben, doorbrak in het westen met een dragende bijrol in David Leans Lawrence of Arabia (1962) - waarvoor hij een Oscarnominatie kreeg -, was de pukkel op zijn linkerneusvleugel op miraculeuze wijze verdwenen.

Sharif (Alexandrië, 11 april 1932) heette eigenlijk Michel Chalhoub en werd katholiek opgevoed. Hij bekeerde zich tot de islam toen hij in 1955 trouwde met actrice Faten Hamama en nam de naam aan die op vele begintitels in sierlijke Arabische letters geschreven staat: Omar El-Sharif. In het Westen werd hij bekend met de krachtige, exotische en veler harten sneller doen kloppende naam Omar Sharif.

Na enige jaren in het houtbedrijf van zijn vader te hebben gewerkt, debuteerde Sharif in Youssef Chahine's Sera's fil Wadi (1953). Zijn vijftigjarig jubileum als acteur werd dit jaar bekroond met een speciale Gouden Leeuw op het Festival van Venetië. Omar Sharif, le grand charmeur heet het festival dat zes Egyptische en negen westerse films met de acteur vertoond. Het achterliggende idee is dat Sharif tot nu toe de enige Arabische acteur is die een brug heeft geslagen tussen Oost en West, hoewel dat eigenlijk niet bekend is. In Amerika en Europa heeft men nauwelijks weet van de films die hij tussen 1953 en 1963 in Egypte maakte, in Egypte wordt hij vooral gekoesterd als Egyptisch acteur.

Het festival is een goede gelegenheid kennis te nemen van Sharifs Egyptische periode, met films die hier nauwelijks vertoond zijn. De Egyptische filmindustrie blinkt uit in grootse melodrama's. A Man in the House (Henri Barakat, 1961) is daarvan een meeslepend voorbeeld. De film handelt over de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Engelse overheersers, die Egypte in 1922 wel als onafhankelijke staat erkenden maar nog decennia lang de touwtjes in handen hadden. Sharif speelt een militante nationalist. Nadat hij een stroman van de Britten heeft neergeschoten moet hij onderduiken bij een vredelievende familie. De zoon is een medestudent, een van de dochters wordt verliefd op hem. Complicaties ontstaan als de aanstaande verloofde van een andere dochter er achterkomt dat Sharif in het huis verscholen zit en hem voor veel geld wil verklikken. A Man in the House mengt op aanstekelijke wijze drama, romantiek en discussies over politiek tot een episch melodrama. Een aardig detail is het gebruik van Bernard Herrmanns muziek voor Hitchcocks Vertigo. Het achtervolgingsthema van Herrmann klinkt hier als de verrader door de politie wordt geschaduwd.

Een andere interessante Egyptische film is We are Students (Atef Salem, 1959), naar een scenario van Nagieb Mahfoez. Het is een film over een generatieconflict; de ouders vinden romantische liefde maar niks en geloven nog in bloedwraak. Ook in deze film spelen melodramatische elementen weer een grote rol, met Sharif als romantische held die het meisje van wie hij houdt, uitgehuwelijkt ziet worden.

Van de negen westerse films die het festival vertoond, waaronder Lawrence of Arabia en Doctor Zhivago, zijn een aantal ook minder bekend, zoals Andrzej Wajda's Les possédés (1987) en Henri Verneuils policier Le casse (1971).


Omar Sharif, le grand charmeur. T/m 7 dec. In: Filmmuseum, Filmmuseum Cinerama, De Balie, Amsterdam; Haags Filmhuis; Filmschuur, Haarlem.

Copyright: André Waardenburg