Cinéma Arabe
uit: Volkskrant
november 2006

Cinéma Arabe
uit: NRC
november 2006

Droevig verleden op festival
uit: NRC Next
november 2006

De meiden uit de Mahreb zijn in aantocht
uit: Trouw
november 2006

Marokko timmert aan de weg als filmland
uit: Trouw
mei 2005

Festival toont dialoog films uit Marokko
uit: Het Parool
mei 2005

Woestijn in bloei
uit: Filmkrant
mei 2005

Delfts blauw versus oosters mozaiek
uit: De Volkskrant
25 maart 2005

Kijkje in Arabische wereld
uit: Trouw
30 september 2004

Door Arabische ogen
uit: Het Parool
1 oktober 2004

Vensters op de Arabische wereld
uit: NRC Handelsblad
29 september 2004

Solidariteit tussen Arabische dictators
uit: NRC Handelsblad
1 oktober 2004

Bruggenbouwer tussen culturen
uit dagblad Trouw
6 november 2003

Omar Sharif
uit NRC Handelsblad
5 november 2003

Mahfoez' verhalen uit de volksbuurten van Cairo
uit Het Parool
7 November 2001

Confrontatie met een bijna vervlogen Egypte
uit Trouw
7 November 2001

Meer dan 20 films uit Egypte in zes steden te zien
uit NRC Handelsblad
11 februari 1998


Festival toont dialoog films uit Marokko

Vierhonderd jaar Nederlands-Marokkaans betrekkingen leidt na de expositie in De Nieuwe Kerk nu tot Cinéma Maroc

Natuurlijk draait Casablanca op het festival Cinéma Maroc. Hoewel de makers van de klassieker van Michael Curtiz uit 1942 geen voet in de Marokkaanse hoofdstad hebben gezet, heeft de film wel bijgedragen aan het exotische beeld dat hele generaties van Marokko hebben. Casablanca, de plek waar Humphrey Bogart nog eenmaal Ingrid Bergman tegenkomt, werd in zijn geheel opgetrokken op het terrein van de Warner Bros Studios in Los Angeles.

De viering dit jaar van het vierhonderdjarig bestaan van de Nederlands-Marokkaanse betrekkingen - wat onder meer leidde tot de succesvolle expositie in De Nieuwe Kerk, is de aanleiding voor Cinéma Maroc.

De definitie van Marokkaanse cinema wordt door de organisatoren gelukkig breed gehanteerd. Behalve Casablanca, draaien er enkele klassiekers die wel in Marokko zijn opgenomen, een land dat tot op de dag vandaag spectaculaire woestijnlandschappen en een eindeloze horizon oplevert. Orson Welles draaide er in 1952 Othello en Hitchcock ging voor The man who knew too much naar Marrakesj. Beide films zijn in het programma opgenomen

Marokko heeft ook een eigen, bescheiden filmindustrie. Veel van de films die in Marokko zijn gemaakt werden gefinancierd door de staat en hadden tot doel om de analfabete plattelandsbevolking te bereiken. Onderwerpen waren onderwijs, hygiëne, landbouwtechnieken. De films werden vertoond in zogenaamde Caravanes Cinématographiques, rondtrekkende bioscopen. Tegenwoordig is er een kleine, maar opvallende jonge generatie Marokkaanse filmmakers bezig, die persoonlijke films maakt. Zonder staatssteun, maar vaak met behulp van buitenlandse (vooral Franse) financiers.

Mooiste voorbeeld van een dergelijk Marokkaans/Franse co-productie is Le grand voyage van Ismaël Ferroukhi, die op het filmfestival van Venetië de debuutprijs won en eerder dit jaar ook al in Rotterdam draaide. In de vorm van een klassieke roadmovie maken een vader en een zoon de lange autorit van Marokko naar Mekka. De reis is in meerdere opzichten symbolisch. Ze doorkruisen de zeven NoordAfrikaanse landen en hebben alle tijd van de wereld om geconfronteerd te worden met hun conflicterende kijk op het leven én de islam.
In dit ontroerende en geestige portret van een moderne zoon en een traditionele vader weerspiegelt zich op elegante wijze de hele Marokkaanse samenleving.

De timing van Cinéma Maroc is wat ongelukkig, want het festival valt ongeveer gelijk met een festival dat gewijd is aan de Spaanse film, een Turkse filmweek en het studentenfestival Cinestud in Kriterion. Maar laten we niet klagen over gebrek aan tijd, maar de stad prijzen waar zoveel exotische waar is te krijgen.

Mark Moorman
Copyright: Het Parool